Ramadhanku sekarang bukanlah yang dulu.
Bila terkenangkan ramadhan di zaman kanak-kanak .. terukir senyuman lucu dibibirku.. Aku dan kawan-kawanku adalah manusia yang tidak pernah kenal erti dok diam.. Wajah kamilah yang selalu orang kampung jumpa.. di situ sana sini.. wajah kami sentiasa muncul menceriakan suasana kampung... Terkadang wajah ini lah yang membuatkan orang kampung naik bosan dan wajah inilah membuatkan orang kampung rindu.. Kami suka bermain di depan rumah orang kampung ketika ketiadaan penghuni rumah tu.. Di depan rumah makcik kampung kami jadikan tangga rumahnya sebagai tangga kejayaan.. Tangga tersebut kami hias dengan bunga-bungaan.. rumput, daun pokok, batang kayu, pasir dan banyak lagi.. Menghias tangga menggunakan imaginasi dan kreativiti kami sendiri.. Sesekali aku membayangkan itu tangga yang bakal dilalui oleh aku suatu hari nanti.. Seperti cinderella yang berpakaian cantik berjalan ke di karpet merah sambil ditonton oleh banyak orang.. Tangga karpet merah yang dilalui orang2 besar atau orang y...